Calros Solla Varela (Pontevedra 1971), Profesor de Lingua e Literatura galega, escritor, poeta, lingüista e investigador etnográfico. Membro da Asociación Ecoloxista e Cultural “Verbo Xido” de Terra de Montes.
Calros Solla Varela é unha desas persoas que mira ó pasado cos ollos ilusionados dun neno que abre un agasallo de nadal e mira ó futuro cos ollos resignados dun vello sabio e canso. Unha persoa que se somerxe no coñecemento da nosa cultura e na etnografía e historia da su terra nai cerdedense coa adicación e desprendemento dun monxe cartuxo, coa ilusión dun buscador de tesouros e coa certeza de saber que realmente o que procura constitúe o maior dos tesouros que poida posuír un pobo, que non é outro que a súa cultura e a súa lingua. En definitiva, a súa identidade. Como escritor é un artista polifacético e poliédrico que se goberna con maestría e risco na poesía, a narrativa e o ensaio. Cun dominio da lingua que excede do que se pode agardar da súa formación ortodoxa de lingüista. Calros Solla é un arqueólogo do verbo, un alquimista da fala, un mouro que encanta coa maxia das súas palabras e historias. Un vello pastequeiro que exorciza co seu saber e a súa fala o enghanido e triste meigallo da nosa ignorancia, desidia e irresponsabilidade perante a nosa propia cultura e dignidade. Nun país coma este, sobrante de desertores da terra e da fala, de kamikazes ansiosos por practicaren o harakiri cultural, de bonzos listos para inmolárense no lume da modernidade globalizante. Nun país onde o concepto de patrimonio se reduce a unha cifra na declaración de facenda ou á procura de como enche-lo peto, nun país onde a cultura é unha cousa que se pode meter nun estúpido edificio de miles de millóns, a existencia de persoas, de guerrilleiros da eira coma Calros Solla é unha acesa candea de eperanza nesta longa e interminable noite, un sopro de ar fresco e salgado do mar, un dos últimos mohicanos da Tribo Aturuxo, o derradeiro bastión na loita por coñecer, recuperar, conservar e transmiti-lo que queda da nosa cultura oral, do noso patrimonio material e inmaterial, do que nos define como pobo e nos vencella á cerna máis antiga desta terra afastada da man de Deus e da vontade dos homes. Se en Galicia existise un Calros Solla en cada vila, en cada aldea, en cada parroquia, esta terra tería o futuro que nunca tivo, a esperanza que necesitamos e a herdanza que merecen os nosos fillos. Pero se esta terra tivese un Calros Solla en cada vila, cada aldea e cada parroquia, esta terra non sería Galicia e nós non seriamos galegos. E esa é a nosa pesada cruz de pedra… como a cruz do teu amado Seixo, amigo Calros.
Por Rafael Quintía
LABOR LITERARIO:
Poesía:-Autor de “Ras e tritongos. Poesía 1990-2000″, Vigo, 2003.-Autor de “Cerdedo in the Voyager I”, Vigo, 2004.-Autor de “Libro de reclamacións”, 2005…
Ensaio:-Autor de “Cerdedo. Materiais para o estudo da freguesía de San Xoán de Cerdedo. Inventario Xeral”, Vigo, 2002.-Autor de “Cerdedo na obra do Padre Sarmiento”, Pontevedra, 2002.-Autor de “Almanaque de encantos. Mitoloxía da Terra de Cerdedo”, Vigo, 2005.
