Relato

«  Relato »

5 de maio, Montauban Querido Efe:

 As viaxes leváronme tan lonxe como lles pedín e sen saír do meu asombro cheguei onde todo o mundo chega pero ninguén se fixa.

 Nun dos meus paseos coñecín  un home. Gustáballe contar contos pra espertar, non contos pra durmir, contos ó revés, onde a princesa rescataba o príncipe e o dragón era un canario, e unha mañá inmensa contoume o seu propio. El tiña o corazón de auga de praia, as orellas de nó e unha flor que lle brotara unha mañá no seu ombro esquerdo.

O home chamábase Paxaro e odiaba as aparencias lixeiras, cría nos fantasmas e gustáballe durmir preto de alguén para oí-lo bombeo do seu corazón e escribir cancións con ese ritmo. -“Bumbúm     bum bum       búm bum”- cantaruxaba polo baixo.

 Gústalle chegar antes de tempo, pra ver como o outro chega e pra sentir esa impaciencia que lle percorre o corpo de esquerda a dereita mentres espera. Non lle gusta sentir que o miran, e finxe que fai cousas importantes no seu caderno, cando en realidade inventa segredos sobre a xente que nese momento pasa por diante dil. O home soñaba con ser arte, pero tan só sabía ser conto. Traballara de moitas cousas na súa vida.

Durante tres días foi punto e á parte nun parágrafo, e unha letra maiúscula dun nome propio. Tamén foi son ó pasa-las follas dun libro e silencio entre palabra e palabra, pero como xa dixen, o home que era conto ansiaba ser arte.Só eso. 

Ó redor do vinte e sete, cando o home contaba cantos días faltaban prá próxima primavera, pensou que se os meses podían cambiar, el tamén podería facelo. Meteu nunha maleta catro canicas e un sombreiro.

Madrugou aquela mañá verde pra coller un tren que lle dese solucións que o levasen onde as cousas sinxelas se transforman en arte. Supuxo que un pouco máis lonxe do lonxano alguén sabería transforma-los finais en comezos.

 Chegou a un lugar, non recordo o nome, e comezou a camiñar e detívose, camiñou de novo e detívose outra vez, buscando un modo de empezarse, un só [o verdadeiro]. Pero non resultaba sinxelo e decidiu buscar axuda. O home preguntou a un rato como poder ser arte, pero o rato non sabía ser outra cousa que rato. E preguntou a un manillar de bicicleta, a unha rocha, a unha torradora vella e a unha moeda, pero ninguén sabía como [e no fondo tampouco lles importaba demasiado]. O home non sabía como continuar e aquela noite chorou moito, ata desborda-los océanos, tanto que se podía nadar nel, tanto que o confundiron cun río.

 Á mañá seguinte, o home que quería ser arte subiu ó alto dunha montaña pra que o sol lle secase mais rápido a pena, alí atopouse cunha nube. Pensou o home que dende o ceo debíanse ver moitas cousas do mundo de aquí abaixo, e que a nube tiña que saber como os homes se convertían en arte. A nube non lle soubo responder, e díxolle: -“A estas alturas o osíxeno restrínxese ós soñadores, xa non hai lugar para ser como somos”- 

Despois de tan horrible declaración o home colleu o pouco que ocupaba e regresou á súa casa. Quedaríase alí pra sempre e non aspiraría a ser nada que non fose conto. De camiño á súa casa atopouse cunha nena, ela era morena e tiña un flotador vermello. A nena mirouno fixamente, a continuación mirou un can que ladraba a vinte metros deles dous e díxolle: 

-“Es arte”- O home quedou calado tres momentos, mirou a nena e contestoulle: 

-“Non, eu só son un conto”-. A nena volveu  mirar pró can que ladraba, aínda que este agora estaba calado e mais lonxe, e continuou: 

-“Es arte, por que un conto tamén é arte, e un edificio, e un pau, e unha caixa tamén é arte, e ti es arte”

 Nese momento viciouse subitamente o ceo e desapareceron tódolos indicios de catástrofes vindeiras.

                                                                          

Por  Tais Feijoo Rodríguez 

Advertisements
Published in: on Novembro 16, 2007 at 2:53 pm  Deixar un comentario  

The URI to TrackBack this entry is: https://foldeveleno.wordpress.com/2007/11/16/relato/trackback/

RSS feed for comments on this post.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: